از تقاضاى عمر جاويدان نشان داد ، و « گفت : به عزتت سوگند كه همه آنها را گمراه خواهم كرد » ! ( * ( قالَ فَبِعِزَّتِكَ لأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ ) * ) . سوگند به « عزت » براى تكيه بر قدرت و اظهار توانايى است ، و اين تاكيدهاى پى در پى ( قسم از يك سو ، و نون تاكيد ثقليه از سوى ديگر ، و كلمه « اجمعين » از سوى سوم ) نشان مىدهد كه او نهايت پافشارى را در تصميم خويش داشته و دارد ، و تا آخرين نفس بر سر گفتار خود ايستاده است . ولى متوجه اين واقعيت بود كه گروهى از بندگان خاص خدا به هيچ قيمتى در منطقه نفوذ و حوزه وسوسه او قرار نمىگيرند ، لذا ناچار آنها را از گفتار بالا استثنا كرد و گفت : « مگر بندگان مخلص تو از ميان آنها » ! ( * ( إِلَّا عِبادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ ) * ) . همانها كه در راه معرفت و بندگى تو از روى اخلاص و صدق و صفا گام برمىدارند ، تو نيز آنها را پذيرا شده اى ، خالصشان كرده اى ، و در حوزه حفاظت خود قرار داده اى ، تنها اين گروهند كه من به آنها دسترسى ندارم ، و گرنه بقيه را به دام خود خواهم افكند ! اتفاقا اين حدس و گمان ابليس درست از آب در آمد ، و هر كس به نحوى در دام او گرفتار شد ، و جز « مخلصين » از آن نجات نيافتند ، همانگونه كه قرآن در آيه 20 سوره سبأ مىفرمايد : وَلَقَدْ صَدَّقَ عَلَيْهِمْ إِبْلِيسُ ظَنَّه فَاتَّبَعُوه إِلَّا فَرِيقاً مِنَ الْمُؤْمِنِينَ : « گمان ابليس در باره آنها به واقعيت پيوست ، و جز گروهى از مؤمنان همه از او پيروى كردند » !